آن مرد با گیتار آمد

تغییری که مدتها نیازش را داشتم رخ داد، اما تعییراتی را سبب شد که برایم امکان لذت بردن از فعالیت هایی را که پس از مدتها لذت آن را بازیافته بودم گرفت.

آنقدر ناراحت کننده بود که بجز این به خاطرم نیامد؛ یا شاید این قطعه چنان بیان محکمی داشت که راه را بر هر محرک احساس دیگری بست.

استاد با اثری تازه بازگشته، کمی آرام تر و کمی ساده تر، اما خوشبختانه همان است که بود.

طبیعتا اصالت قطعات با ملودی هاست؛ ملودی هایی که مشابه ندارند و تنها از وجود چنین آدم سرگشته ای بر می آیند.

اما در عین حال نت هایی که مصرع دوم هر بیت را به مصرع اول بیت بعد متصل می کنند، کماکان امضاء نبوغ جو ستریانی را به همراه دارند.

فقدان عناصر ملودیک شگفتی آور که در یکی دو آلبوم اخیرش احساس می شد، دیگر چندان پر رنگ نیست و قطعات - با متانت بیشتر - اصواتی خارج از فرهنگ عبارات متداول این هنرمند را در بر دارند؛ مثل این قطعه که حتی اگر برای ثانیه هایی چند، راه را به سمت موسیقی Jazz و آثار کسانی همچون ال دی میولا کج می کند.

عجیب ترین چیز این است که در آن، تضاد اندوه ملودیک و ریتم پر انرژی و تند قطعه احساس نمی شود و مخاطب آن را مانند سماع می پذیرد.

Joe Satriani - Wormhole Wizards from Black Swans & Wormhole Wizards

از نظر پیچیدگی ملودی ها و تکنیک نواختن گیتار به مراتب از دوران "ماشین زمان" و آلبوم پیش از آن عقب تر است.

اما از پشتوانه بلوغی رنگین برخوردار است که با کمترین تلاش جو ستریانی را در جمع بهترین ملودی سرایان گیتار قرار می دهد.

برای من و لحظاتی سرشار از اندوهِ ناگزیری، بیش از کافی بود .