یکشنبه ۵ دسامبر ۲۰۱۰

یافتن ترس خفیه در خشم

ترس لایه زیرین خشم است،

گرچه شیوه ابراز خشم چنان تاثیرگذار است که ردیابی ترس در ورای آن تقریبا ناممکن می شود.

اما از دید هنرمند، تفاوتی بنیادی بیان ترس را دشوارتر از بیان خشم می سازد: اینکه ترس احساس است و خشم حاصل استنتاج و تصمیم گیری، هرچند ناخودآگاه.

ترس زمینه است و خشم، حاصل.

به تصویر کشیدن یا تفسیر کردن حاصل خشم در هیچ رسانه ای مشکل نیست، اما موفقیت در مجسم کردن آنچه به خشم می انجامد آنچنان نادر است که مطمئنا تحسین را در پی خواهد داشت.


از یافته های سام فرزانه است که لطافتش را دید؛ گرچه جنونش تا چندی بعد، حداقل برای من، پنهان مانده بود.

این بانوی کره ای صدایی دارد به لطافت پوست هلو، البته تیزی صدایش در هنگام بر زبان آوردن کلماتی که با حروف صدادار آغاز می شوند، یا صدای مرطوب جدا شدن لبهایش در هنگام بیان کلماتی که با حروفی همچون "ب" یا "پ" آغاز می شوند، نحوه بیانی بسیار شیرین و شنیدنی به او داده.

بسیاری از قطعاتش آلبوم مشهور "آنسوی آسمان میسوری" اثر مشترک چارلی هیدن و پت متنی را به ذهن می آورد.

توجه من را این قطعه جلب کرد و برداشت شفافی که این هنرمند از پیام اصلی تصنیف کلاسیک Enter Sandman گروه متالیکا داشت؛ برداشتی که اگر نگوییم "نشان داد این گروه باسابقه در بیان مضمون واقعی قطعه ناموفق بوده"، باید اذعان کرد که نشان داد پیام اصلی تا چه اندازه تاثیر گذارتر می تواند باشد.

برداشت تازه، مهمترین و کلیدی ترین آکوردها و ملودی ها را نگه داشته. به دور از فضای مصنوعی افکت های اعمال شده بر روی گیتار الکتریک، تاکید به شعر منتقل می شود و کلماتی که در ذات خود وحشت از موجودی ناشناخته و آنچه او قادر به انجامش است، را توصیف می کنند.

بر خلاف قطعه اصلی، اوج جایی نیست که گوینده دعای قبل از خواب را می خواند، بلکه پیش از آن، در ثانیه های آغازین دقیقه سوم است که اگر تا اینجا شعر و بالا و پایین رفتن حجم صدای گیتار و خواننده هم مخاطب را تحت تاثیر قرار نداده بود، تغییر ناگهانی در کیفیت صدای خواننده فضایی آکنده از نگرانی و وحشت ایجاد می کند.

بانویی که لطافت صدایش بچه گنجشک ها را هم به خواب می برد، در یک لحظه صدا را تا مرز آسیب زدن به تارهای حنجره باز می کند، با جنونی که مشابه آن در آثار دایماندا گالاس شنیده می شد و امضاء اسطوره مشوشی چون فرانک زاپا را برخورد دارد.



نشان می دهد که چگونه آن بزرگان موسیقی متال، پیام وحشت تصنیف را در میان لحن پر انرژی و خشم آلودشان گم کردند.

نشان می دهد که ترس چگونه می تواند در لفافه خشم گم شود

و اینکه ترس تا چه حد خشم است.