آن کنجکاوی که نمی بایست بود

عادتی دارد برای تولید غده های چربی، یا حداقل فکر می کنم چربی هستند.

یکی از آنها، تابستان سالها قبل، وقتی روزهای جوانم به دویدن و پریدن می گذشت، متورم شد و زودتر از آنکه پزشک کاری بتواند بکند، دهان بازکرد و محتویاتش -سفید و نیمه جامد، به بیرون ریخت.

هر آنچه ضد عفونی کننده داشتم را برای چندین روز بکار بستم و با الهام از ذهنیتی سرخپوستی (با منبع نامشخص)، گوشت آشکار از زیر پوست دهان باز کرده را به آفتاب داغ تهران سپردم، به آن امید که خشکش کند و لایه جامدی که روی زخم ها را فرا می گیرد، تشکیل شود.

زخم بالاخره بسته شد، هرچند نه با تشکیل آن لایه جامد، و از آن، در کنار کشاله رانم، سوراخی ریز برجای مانده که از  طریق آن هر شیء تیز کنجکاوی، بدون آنکه دردی ایجاد شود، می تواند یکی دوسانتی متری زیر پوست برود.

آنچه باعث شد این کنجکاوی بالقوه مهوع، ایجاد و ارضاء شود، فرایند بسته شدن زخم بود، که مشاهده آن، از روز اول تا آخر، برایم مشاهده گوشت زیر پوست را عادی کرد و در نهایت به آن کنجکاوی هم مشروعیت بخشید.

Archive - Lights from Live at the Zenith

می خواند:

"It hurts to face it,

It hurts to touch,

...

It hurts to remember,

It hurts to hold on,

...

The hurt of wanting,

The hurt of goin on,

..."

آن کنجکاوی محدود به زخم من نیست،

در وجود همه هست،

شاید مهوع نمی بینیمش،

آنچه را که نباید، تماشا می کنیم

آنقدر که عادی می شود و پس از آن

سوزن است که - به راحتی و بی درد - راه گوشت را از میان پوست،

اندکی بالاتر از استخوان،

پیدا می کند.

نباید تماشا می کردیم،
نباید تماشا می کردم.