بزرگترین چالش پیش روی انسان میانه روی است؛
روح می خواهد، بی آنکه بخواهد بداند که چه چیزهایی را می تواند داشته باشد،
در میانه تلاش برای اخلاقی رفتار کردن، واقع گرایی فراموش می شود،
اهداف -جذاب و خواستنی- بی اعتنا به تبعات فرایند دستیابی به آنها تعیین می شوند.
حاصل جز تهدید بقاء نیست؛ هر چند تضمین بقاء -با میانه روی محض- هم بگونه ای مهوع، کم هیجان است.
شاید مایه خوشبختی است که -در مقیاس امور روزمره- عدول از میانه روی، در جامه وسوسه ای ناخودآگاه و همیشگی، نه تنها هیجان را به حیات بشری بازمی گرداند، بلکه گاه او را مجبور به تجربه لزوم تبعیت از قالب های رفتار میانه رویانه می کند.
چرخه ای است غالبا پایدار. غالبا.
روح می خواهد، بی آنکه بخواهد بداند که چه چیزهایی را می تواند داشته باشد،
در میانه تلاش برای اخلاقی رفتار کردن، واقع گرایی فراموش می شود،
اهداف -جذاب و خواستنی- بی اعتنا به تبعات فرایند دستیابی به آنها تعیین می شوند.
حاصل جز تهدید بقاء نیست؛ هر چند تضمین بقاء -با میانه روی محض- هم بگونه ای مهوع، کم هیجان است.
شاید مایه خوشبختی است که -در مقیاس امور روزمره- عدول از میانه روی، در جامه وسوسه ای ناخودآگاه و همیشگی، نه تنها هیجان را به حیات بشری بازمی گرداند، بلکه گاه او را مجبور به تجربه لزوم تبعیت از قالب های رفتار میانه رویانه می کند.
چرخه ای است غالبا پایدار. غالبا.
این آلبوم نماد رفتار میانه رویانه در روند فعالیت یکی از تاثیرگذارترین گروه های موسیقی دو دهه اخیر محسوب می شود.
در روزهای آغازین دهه ای که در آن موسیقی پاپ راه گم کرده تر از همیشه بود، موسیقی الکترونیک -با زوال مکتب برلین- به آرامی محو شد، Oasis به یکی از بهترین هایی تبدیل شد که جامعه راک می توانست تحویل بدهد و حتی Metallica هم چیزی جدید برای ارائه کردن نداشت و ناچار به ترک صحنه برای احیاء شد، آلبوم اول انیگما بارقه ای از امید بود.
بهترین آنچه تولیدکنندگان صحنه موسیقی رقص از موسیقی الکترونیک برگرفته بودند را بکار گرفت تا آثاری احترام برانگیز و موقر را تولید کند.
اما تاکید بیش از اندازه و روز افزون بر استفاده از عناصری که موفقیت اولیه را برایشان آوردند، از محبوبیت آلبوم های این گروه، پیش از این آلبوم، کاست.
تا اینکه لازم شد همه آنچه در گوشه و کنار صحنه موسیقی این گروه چیده شده بود، از روی صحنه به کناری برده شود تا صحنه آرایی جذاب اولیه، دوباره پدیدار شود.
تنها اصواتی ماندند که -بی نیاز از آرایش- توان انتقال پیام موسیقی انیگما را، با حداقل انرژی لازم، داشتند.
انیگما، از وسوسه پیچیده تر شدن رها شد و -به اعتقاد برخی- نجات پیدا کرد.
در روزهای آغازین دهه ای که در آن موسیقی پاپ راه گم کرده تر از همیشه بود، موسیقی الکترونیک -با زوال مکتب برلین- به آرامی محو شد، Oasis به یکی از بهترین هایی تبدیل شد که جامعه راک می توانست تحویل بدهد و حتی Metallica هم چیزی جدید برای ارائه کردن نداشت و ناچار به ترک صحنه برای احیاء شد، آلبوم اول انیگما بارقه ای از امید بود.
بهترین آنچه تولیدکنندگان صحنه موسیقی رقص از موسیقی الکترونیک برگرفته بودند را بکار گرفت تا آثاری احترام برانگیز و موقر را تولید کند.
اما تاکید بیش از اندازه و روز افزون بر استفاده از عناصری که موفقیت اولیه را برایشان آوردند، از محبوبیت آلبوم های این گروه، پیش از این آلبوم، کاست.
تا اینکه لازم شد همه آنچه در گوشه و کنار صحنه موسیقی این گروه چیده شده بود، از روی صحنه به کناری برده شود تا صحنه آرایی جذاب اولیه، دوباره پدیدار شود.
تنها اصواتی ماندند که -بی نیاز از آرایش- توان انتقال پیام موسیقی انیگما را، با حداقل انرژی لازم، داشتند.
انیگما، از وسوسه پیچیده تر شدن رها شد و -به اعتقاد برخی- نجات پیدا کرد.
آنقدر فضا برای انتقال پیام شفاف شده که حس اوج 30 ثانیه ای قطعه -آن اوج آسمانی که از اوایل دقیقه چهارم آغاز می شود- بطور کامل به مخاطب معلق در فضا منتقل می شود.
حاصل محیطی بسیار ساده و دلپریز است، تا جایی که همان افکت هایی که در بیش از دو دهه اخیر بسیاری از قطعات موسیقی عامه پسند -حتی ایرانی- را با شیادی "آلوده" کردند، صدای اندرو دانالدز را گرم و شنیدنی ساخته اند.
آرامش این قطعه -و آلبومی که از آن آمده- مدیون میانه روی است.
پیامها
0 نظر:
ارسال يک نظر