به یاد ارتش 13 نفره ما در دانشگاه علم و صنعت در سالهای ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ که در فتح کشور چهارم شد:
پر ابهت ترین ارتش، ارتشی است که از تجمع مختلف های همسو تشکیل شده؛
ارتشی که اختلاف های بین اجزائش خط را با تکرار در عرض به سطح تبدیل می کند
و سطح را با تکرار در عمق، به حجم.
ارتشی که اجزائش در کنار هم قرار نگرفته اند،
در هم تنیده شده اند.
ارتشی که مشروعیت هدفش تردید اجزاء را می زداید
و فراخوان برای عضویتش روح را به شوق می آورد.
پر ابهت ترین ارتش، ارتشی است که از تجمع مختلف های همسو تشکیل شده؛
ارتشی که اختلاف های بین اجزائش خط را با تکرار در عرض به سطح تبدیل می کند
و سطح را با تکرار در عمق، به حجم.
ارتشی که اجزائش در کنار هم قرار نگرفته اند،
در هم تنیده شده اند.
ارتشی که مشروعیت هدفش تردید اجزاء را می زداید
و فراخوان برای عضویتش روح را به شوق می آورد.
این گروه و این آلبوم از یافته های شیرین بود، و طبیعتا پر انرژی.
اصوات درونش اطلاق عبارت توصیفی "اپرای راک" را به آن ساده می کند؛ نحوه اجرای ترجیع بندها در بسیاری از قطعات به وضوح الهام گرفته از "خشتی دیگر در دیوار" است و تکنیک شنیداری مورد استفاده پینک فلوید، برای اثبات دموکراتیک اهمیت یک مفهوم.
آلبوم -سر تا ته- یک آهنگ است؛ قطعات با بندهای استوار ِ تم های همگون با مهارت به یکدیگر متصل شده اند، هر چند مفهومی که مدنظر اعضاء گروه است -شاید- به اندازه مفاهیمی که عملا باعث ایجاد پیوستگی در قطعات آلبوم های پینک فلوید می شوند (یا آن را ایجاب می کنند)، بزرگ و جهانشمول و دارای جوانب مختلف نیست.
در آن صحبتی از تکنیک نوازندگی نیست.
دارایی آلبوم تنظیم رویایی و تعهد به وسیله هایی است (بخوانید اصوات) که مشروعیتشان را از هدف آلبوم می گیرند؛ گرچه گستره هارمونی هایی که برای تبیین و تحقق این هدف بکار گرفته شده اند کوچک است.
اصوات درونش اطلاق عبارت توصیفی "اپرای راک" را به آن ساده می کند؛ نحوه اجرای ترجیع بندها در بسیاری از قطعات به وضوح الهام گرفته از "خشتی دیگر در دیوار" است و تکنیک شنیداری مورد استفاده پینک فلوید، برای اثبات دموکراتیک اهمیت یک مفهوم.
آلبوم -سر تا ته- یک آهنگ است؛ قطعات با بندهای استوار ِ تم های همگون با مهارت به یکدیگر متصل شده اند، هر چند مفهومی که مدنظر اعضاء گروه است -شاید- به اندازه مفاهیمی که عملا باعث ایجاد پیوستگی در قطعات آلبوم های پینک فلوید می شوند (یا آن را ایجاب می کنند)، بزرگ و جهانشمول و دارای جوانب مختلف نیست.
در آن صحبتی از تکنیک نوازندگی نیست.
دارایی آلبوم تنظیم رویایی و تعهد به وسیله هایی است (بخوانید اصوات) که مشروعیتشان را از هدف آلبوم می گیرند؛ گرچه گستره هارمونی هایی که برای تبیین و تحقق این هدف بکار گرفته شده اند کوچک است.
آنچه این قطعه را به یک منبع عظیم انرژی تبدیل می کند تناقضی تفکر برانگیز است: اینکه واژه "وحدت"، یکسانی و هماهنگی مطلق در جمعی پرشمار را به ذهن متبادر می کند اما "وحدت"، دراین تصنیف و بسیاری از قطعات این آلبوم، در ترجیع بندهایی که گروهی خوانده می شوند، -این وحدت تکان دهنده- حاصل تفاوت هایی اندک در ابراز رفتاری همسو از سوی جمعی پرشمار است.
گویی هزاران نفر، گاه با سرعتهایی متفاوت، با اصواتی متفاوت در ذات، اشعار را فریاد می زنند و تلاشی برای اعمال دقتی مهندسی برای بیان دقیقا هم زمان و سر ِ ضرب ِ الفاظ صورت نمی گیرد.
گویی تلاشی آگاهانه صورت می گیرد تا هر صدا، کوچکترین خلا میان هر دو صدای دیگر را بپوشاند و فریادها پیکری در مقیاس یک سونامی پیدا کنند.
اینگونه است که صدا بزرگتر می شود و عظیم تر می شود و تصور قامت عظیم و پرشورش راهی برای شنونده جز پیوستن به این لشکر/ماشین ِ بی مانند باقی نمی گذارد.
هرچند هارمونی هایی که آهنگساز برگزیده آنچنان مشروعیتی به اراده و هدف حرکت این ماشین می دهد که هیچ ناظری از سر ترس با آن همراه نمی شود.
فراخوانی روح انگیز است برای جنگ.
پیامها
0 نظر:
ارسال يک نظر